Miedziowanie z prądem czyli galwanizacja.

Hala galwanizerniMiedziowanie metodą galwanizacji to pokrywanie innego materiału miedzią przy wykorzystaniu zjawiska elektrolizy. Zawieszone w kąpieli anoda – będąca źródłem miedzi – i katoda – będąca miejscem odkładania się miedzi – podłączone do prądu elektrycznego wymuszają ruch jonów miedzi Cu 2+, które migrują z anody – rozpuszczanej w wyniku procesu – poprzez kąpiel elektrolityczną do katody, na której miedź jest odkładana. Miedziowanie elektrolityczne można przeprowadzać w różnego rodzaju kąpielach. Najsprawniejsze i najtrwalsze są tak zwane kąpiele kwaśne. Uzyskiwane w jednostce czasu w wyniku ich stosowania powłoki są znacznie grubsze niż np. przy użyciu kąpieli cyjankowych. Kąpiele kwaśne mają jednak swoje ograniczenia np. nie można w nich miedziować bezpośrednio przedmiotów stalowych czy żelaznych. Ponieważ miedziowanie jest świetnym zabezpieczeniem np. przed nawęglaniem czy azotowaniem często stosuje się je pośrednio. To znaczy przedmioty stalowe najpierw wstępnie miedziuje się w kąpieli cyjankowej. Uzyskując wstępną warstwę miedzi po czym miedziowanie właściwe zachodzi już w dużo wydajniejszym procesie wykorzystującym kąpiel kwaśną.
Najczęściej stosowaną kąpielą kwaśną jest kąpiel sporządzana na bazie siarczanu miedzi i kwasu siarkowego o składzie:

    - 1 l wody destylowanej podgrzanej do co najmniej 18-20 stopni Celsjusza.
    - 200 g krystalicznego siarczanu miedziowego pięciowodnego.
    - 25 ml stężonego kwasu siarkowego.

Do tak przygotowanej kąpieli można już wprowadzać miedzianą anodę i przytwierdzone do katody przedmioty mające pokryć się miedzią.
Miedziowanie w kąpieli kwaśnej wymaga stabilnej temperatury kąpieli w przedziale 18-20 stopni Celsjusza oraz ciągłego lecz nieintensywnego mieszania kąpieli. Przed rozpoczęciem procesu anody należy oczyścić  i poddać wstępnemu aktywowaniu np. poprzez kilkunastosekundowe nadtrawienie w 8 % kwasie azotowym. W procesie stosujemy prąd o gęstości 1-2 A/dm2 oraz napięciu 2-3 V. W wyniku godzinnego procesu uzyskujemy średnią grubość powłoki 30 um czyli 0,03 mm. W celu uzyskania grubszych powłok wydłużamy proporcjonalnie czas trwania procesu. W czasie miedziowania należy co ok 20 minut kontrolować – oczywiście nie wyłączając prądu – stan powłoki. W razie stwierdzenia wad szczególnie na narożnikach i ostrych krawędziach ale również plam i odbarwień na powierzchniach licowych oraz powstawania tak zwanych nacieków grubokrystalicznych należy niezwłocznie zmniejszyć natężenie prądu, a jakość nakładanej powłoki od razu powinna się poprawić. Po zakończeniu miedziowania z przedmiotu należy jak najszybciej usunąć resztki kąpieli elektrolitycznej. Najlepiej zrobić to poprzez energiczne płukanie pod bieżącą wodą wodociągową. Tak dezaktywowany element można już poddać suszeniu np. w trocinach  i pasywacji np. pokrywając warstwą oleju lub bezpośrednio przekazać do dalszej obróbki elektrolitycznej. Miedź jest często nie docelową powłoką lecz powłoką pośrednią mającą być dobrze przywierającą bazą dla kolejnej warstwy srebra, srebra i złota, niklu, niklu i chromu, cyny.

 

 

Krystaliczny siarczan miedziowy pięciowodny do nabycia w distripark.com.

 

 

  <<  Poprzednie          Powrót do bloga          Następne  >>

Szlaczek

*Niniejszy artykuł ma wyłącznie charakter informacyjny. Przedstawiony opis, w szczególności zastosowanie produktów ma charakter przykładowy i stanowi niewiążącą informację o charakterystyce i możliwościach ich wykorzystania/zastosowania. W każdym przypadku przed zastosowaniem produktu należy zasięgnąć porady specjalisty czy konkretne wykorzystanie jest bezpieczne i uzasadnione. Nie ponosimy jakiejkolwiek odpowiedzialności za stosowanie proponowanych rozwiązań, nawet w bardzo podobnych sytuacjach.

Back to top